Jak tu dawno nie zagl±dałam. Od ostatniego mojego posta troszke sie zmieniło, szczególnie ilo¶ć dzieci;)
23.wrze¶nia przyszła na ¶wiat nasza córeczka Gabrysia.
Jest przesłodkim i przespokojnym dzieckiem.
Między mn± a J. jakby co¶ ostatnio zaiskrzyło. ¦mieję sie, że przeżywa kolejne zakochanie we własnej zonie, co ¶mieszniejsze po czwartej ci±ży;)
No a co? Figurka taka jak przed ci±ż±, wiec narzekać nie ma na co.
Jakie¶ dwie godziny temu pojechał z s±siadem po samochód, chyba do mechanika i troszkę sie martwię, czy mi go ten s±siad nie porwał, bo miał go tylko zawieĽć i wrócic z powrotem a tu już druga godzina mięła.
Naprawdę zacznam się niepokoić, bo do tego komórka nie odpowiada, a przed wyjazdem jeszcze przez ni± rozmawiał...
No cóż, czekam...

Od jakiego¶ czasu mamy nowy samochód. M±ż zamierzał sprowadzać z Niemiec, ale wyszło na to, że na mijescu kupił, na miejscu tzn. w kraju, bo i tak musiał jechać po niego niezły kawał drogi.
Jutro Dożynki, do tego odpust, więc przy trójce dzieci ładnie poleci nam po portfelu, a tu wieczorem mamusia z tatusiem będ± chcieli jeszcze gdzie¶ wyj¶ć (je¶li oczywi¶cie będzie co¶ ciekawego, bo nie zd±żyli¶my sprawdzić jeszcze programu).
W domu jestem praktycznie sama na codzień. Jarka nie ma, non-stop w pracy, jak jest na budowie to uda mu się czasem wpa¶ć do domu na szybki obiad, a to sie zdarza bardzo rzadko.
Mi ostatnie pogody dały popalić. Niskie ci¶nienie, deszcz, zero słońca, mogłabym spać cały dzień. Dzis jest juz troszkę lepiej, jutro ma byc pięknie i słoecznie, wiec cieszę się jak wariatka na takie słoneczne dni. Byle nie za gor±co.
Dzis wieczorem trzeba troszkę o siebie zadbać.
W kolejce czeka juz maska do włosów, manicure, pedicure, które w końcu muszę wykonać porzadnie, nie na szybkiego. Nie miałam ostatnio na nic czasu ani ochoty, teraz widzę, ze budzi się we mnie nowa chęć do życia (czyt. ci¶nienie idzie w górę) ;)

Umieram na tym upale.
Zaraz zabieram dzieci na pole, do basenu, niech się trochę schłodz±, bo najstarsza córcia już narzeka, że jej strasznie gor±co i chce i¶ć do wody. Nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam. Wczoraj byłam u lekarza, wszystko w porz±dku z dzidziusiem, ale ja z poradni wróciłam po prostu skonana. M±ż nie dał rady ze m± jechać bo od rana był w pracy. Dzi¶ też wróci dopiero po 19.
Przez te pogody dzieci w ogóle nie chc± spać i w efekcie po godzinie 19. s± w takim stanie, że tylko wanna, kolacja i spanie.
Z jednej strony dobrze, bo mam troszkę wiecej wytchnienia, ale za to one wymęcz± się w ciagtu dnia niesamowicie, nie daj±c sobie nawet chwili na odpoczynek.
Trochę popl±tana ta notka, ale nie jestem w stanie wszystkiego poukładać, nie chce mi się po prostu. Nic mi się nie chce w takim gor±cu i duchocie. Teraz już uciekamy ne pole.

Emocje, dziękuje za szczere słowa, ja tez amm nadzieję, ze moje dziei nie ucierpi± na tym, ze jeszcze raz powiększy nam sie rodzina.
na razie maj± wszystko - to, czego potrzbuj± i to, co jest rzeczyi¶cie zbedne.
Ostatnio zauważyłam, że nie mie¶cimy się na pięterku, bo wszędzie pełno zabawek.
Zrobiłam porz±dki na strychu, w garderobie, popakowałam w pudła swoej stare ciuchy, których juz nie założę, posegregowałam dziecięce ciuchy i przynajniej w garderobie zrobiło się trochę miejsca.
Kolejnym priorytetem jest w tym momencie zmiana samochodu - będziemy sze¶cioosobow± rodzin±, więc nasz Golfik III juz raczej nie zda egzaminu. Zełzami w oczach pozwoliłam mężowi wystawić go na sprzedaż, a w niedzielę był na giełdzie. Mimo wszystko widzę, ze wcale nie jest łatwo sprzedać nawet odpicowane, zadbane i wycackane na wszystkie strony auto.
No i jeszcze jedna pilna sprawa, moze nie tyle konieczna co ułatwiajaca życie. Musimy jeszcze przed paĽdziernikiem, czyli przed narodzinami naszego kolejnego potomka, zmienić umeblowanie pokoju. Nasze łóżko, które kupili¶my zaraz po ¶lubie strasznie skrzypi, poza tym po ¶rdku gniecie nas jaka¶ decha, ¶miejemy się z mężem, ze to taka podziałka, zeby¶my się do siebie za bardzo nie zblizali. Tyle, że teraz, kiedy trzba nam troszkę więcej miejsca my¶lę już o zrobieniu jakiego¶ półkotapczanu. Byłby składany na dzień i zajmowałby mniej miejsca.
Tak więc za to wszystko zabieramy się gdzie¶ na przełomie sierpnia i wrzesnia.
Wcze¶niej nie da rady, bo wielki remontszykuje się na parterze wymiana mebli w kuchni, kładzienie płytek na podłodze i do tego jeszcze malowanie nie tylko kuchni, ale i pokoju.
Poza tym czekam, aż mój Jarek wyrwie troche urlopu. Nie wiem, czy już pisałam, ale nie ma go ostatnio całymi dniami w domu. Dostał druga pracę. Oprawia obrazy, a kiedy nie jest potrzebny w zakładzie przy oprawie obrazów dowozi materiały na budowę do szefa tego całego zakładu. Facet ma do niego cholerne zaufanie, nie dziwę się, wszyscy, którzy go poznaj± maj± o nim dobre zdanie, ale ten facet chyba wyjatkowo. Kiedys nawet spytał go dlaczego sie już zenił, bo on ma córkę troche młodsz± od niego i szkoda, ze na niego nie trafiła, bo chciałby mieć takiego robotnego syna, a że nie ma to przynajmniej zięcia.
Tutaj mogę potwierdzić. Rzeczywiscie Jrek nie usiedzi na tyłku, non-stop by co¶ robił. Nauczony pracy od dziecka, ale czasami odpocz±ć też trzeba.
Co lepsze teraz nawet wieczorem nie mamy zbyt siły, żeby nawet porozmawiać. Mam znów wszpitalu i znów cały dom na mojej głowie. Dzi¶ do południa gotowanie, popołudniu wielkie pranie, a przy tym wszystkim jeszcze trójka szkrabó, no ale przecież nie pozwolę, zeby rodzinka brudna i głodna chodziła ;)
Idę spać. A raczej czytać, bo jak sobie przed snem nie poczytam to zasn±ć nie mogę. Pada, będzie się dobrze spało przy takiej pogodzie.

Chyba jestem gotowa, żeby napisać tutaj o tym, o czym wiem od kilku miesięcy i co widać już gołym okiem.
Kolejny raz jestem w ci±ży. Ciężko same było mi się z tym pogodzić, w końcu wszystko po swojemu sobie ułożyłam, a teraz od coraz większej liczby bliskich mi osób słyszę, że sobie nie poradzę.
Bo poprzednie dzieckoza bardzo rozpieszczone, bo najstarsze robi co chce i w ogóle nie słucha.
To bardzo boli. Bardzo... To wła¶nie chciałam dzisiaj z siebie wyrzucić... Czasami mam my¶li, że chyba lepiej by było, gdybym skończyła sama ze sob± odbieraj±c tymsamym prawo do życia naszemu nienarodzonemu, a oni wszyscy tutaj sami poradziliby sobie beze mnie doskonale. Dzis znowu beczałam... Codzienno¶ć jest dla mnie ostatnio zbyt przykra... Te¶ciowie prawie w ogóle się do mnie nie oddzywaj±, jak już przyjeżdżaj± to tylko z jak±¶ spraw± i oczywi¶cie s± naburmuszeni, bo będziemy mieli kolejne dziecko. Tylko, że do wychowania poprzednich ręki nie przyłożyli, a wyłożyli na nie tyle co kot napłakał - na tandetn± zabawkę na Mikołajki i kilo bananów z okazji Dnia Dziecka. I oni sobie wyobrażaj±, że maj± prawo mieszać się w nasze życie. Od samego pocz±tku ta ich pomoc to tyle, co nic.
Na szczę¶cie nie muszę tam mieszkać i nie muszę ich widywać ani znosić ich humorów na codzień.
Mimo wszystko na moich rodzicach też się ostatnio zawiodłam, ale cóż...
Za dwa lata najpóĽniej mam nadzieję będziemy już całkowicie na swoim. Dwa lata... Z jednej strony daleko, z drugiej wiem, ze zleci w ekspresowym tempie.
Teraz pozostaje mi już tylko liczyc na wsparcie męża.
Wiem, ze nie jest Ľle między nami, każdy ma po prostu gorsze dni.
A poprzednia notka powinna chyba zostać wykasowana, tylko co by to był za blog, gdybym kasowała wszystko, co mi się odwidzi.